وقتی که شعله ظلم، غنچه های لب های تو را سوخت..

 

چشمان سرد من، درهای کور و فرو بسته ی شبستان عقیق

 

 درد بود.

باید می گذاشتند خاکستر فریادمان را به همه جا بپاشیم.

 

باید می گذاشتند ...

 

باید می گذاشتند غنچه ی قلبمان را به شاخه های انگشت

 

عشقی بزرگتر بشکافیم.

 

باید می گذاشتند ...

 

سرهای اندوه من آتش سوزان لبان تو را فرو نشاند .

 

تا چشمان شعله ور تو قندیل خاموش شبستان مرا برافروزد !!

 

اما  ظلم مشتعل،  ..  غنچه ی لبان تو را سوزاند

 

و چشمان سرد من درهای کور و فرو بسته ی شبستان عقیق

 

 درد ماند

 

آمدیم ..

 

با صدایی ناشناس .... !!

 

زمین باکره بود ..                                                   

 

                                              در خط دیدمان ..

 

"""کودکی"""